Σε ασθενείς με Διαβήτη συνίσταται παγκοσμίως ως ασφαλής ημερήσια λήψη υδατανθράκων τα 20-150 γραμμάρια. Ανάμεσα σε αυτά τα όρια, όσο χαμηλότερα είναι τα ποσά των υδατανθράκων, τόσο μεγαλύτερη είναι η θετική επίδραση στα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.

Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να γνωρίζουμε ποιοι είναι οι υδατάνθρακες. Οι βασικές κατηγορίες είναι οι εξής τρεις:

 

Σάκχαρα (Sugars)

sakxara
Στην κατηγορία αυτή υδατανθράκων ανήκουν τόσο τα φυσικά σάκχαρα που περιέχονται ήδη στις τροφές όπως στα γαλακτοκομικά ή στα φρούτα, όσο και τα επιπλέον σάκχαρα που προστίθενται στα τρόφιμα ως γλυκαντικές ουσίες, όπως η ζάχαρη (λευκή – καστανή - ακατέργαστη), σιρόπι γλυκόζης – φρουκτόζης, μέλι, χαρουπόμελο, μελάσα, πετιμέζι, σιρόπι αγαύης, σιρόπι σφενδάμου και άλλα εναλλακτικά γλυκαντικά τα οποία ουσιαστικά στον οργανισμό μας μεταβολίζονται σε γλυκόζη, το βασικότερο και απλούστερο υδατάνθρακα.

Άμυλο (Starch)

starch

Εδώ ανήκουν όλες οι αμυλούχες τροφές, δηλαδή τα αμυλούχα λαχανικά όπως αρακάς, καλαμπόκι, πατάτες και γλυκοπατάτες, τα όσπρια όπως φακές, ρεβίθια, φασόλια, δημητριακά και καρποί αυτών όπως βρώμη, ρύζι, σιτάρι, κριθάρι και φυσικά όλα τα παράγωγά τους δηλαδή άλευρα όλων των ειδών, δημητριακά πρωϊνού, ζυμαρικά, ζύμες, ψωμί, κλπ.

 

  • Φυτικές ή Διαιτητικές ίνες (Dietary Fibers)

dietary fibersΑυτές, όπως μαρτυρά και η ονομασία τους, εντοπίζονται μόνο σε φυτικές τροφές, όπως φασολάκια, όσπρια, φρούτα και λαχανικά, δημητριακά και ζυμαρικά ολικής άλεσης, ξηρούς καρπούς κ.α. Η θεμελιώδης διαφορά των φυτικών ινών σε σχέση με τις παραπάνω δύο κατηγορίες υδατανθράκων είναι ότι η πλειοψηφία τους περνούν από το πεπτικό σύστημα και δεν μεταβολίζονται και συνεπώς δεν ανεβάζουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα κρατούν σε κατάσταση κορεσμού τον οργανισμό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

 

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ: Οι ασθενείς με διαβήτη δεν χρειάζεται να ακολουθούν μια διατροφή που αποκλείει παντελώς την κατανάλωση υδατανθράκων, όμως παρ’ όλα αυτά οφείλουν να διατηρούν τα ημερήσια επίπεδα πρόσληψης αυτών στα επιτρεπτά όρια και φυσικά να ελέγχουν τακτικά τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.

Επιμέλεια κειμένου:
Σ.M.
Βιολόγος, 
MSc